#ROAD TO RECOVERY

IMG_5595

Morgen vier weken geleden viel ik tijdens mijn verjaardag van mijn fiets en brak ik mijn voet. Ondertussen heb ik 1,5 week met mijn gehele onderbeen in het gips gezeten en 2,5 week met enkel mijn voet. Eergisteren (dinsdag) mocht het gips er dan toch eindelijk af, tijd om te gaan herstellen.

Wat een dik, misvormd en vooral vies voetje kwam er onder het gips vandaan. Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik er best wel heel erg van geschrokken ben, komt dit ooit nog goed?! Als iemand mij dat kan vertellen zou dat echter zeer prettig zijn….ik ben nog steeds niet helemaal gerustgesteld dat mijn voet weer terug zal keren in de staat van toen voor ik hem brak… Ah fijn, herstellen…moeilijker dan ik dacht.

Dinsdag om 15:50 precies mocht het gips van mijn voet af, zo blij als een kind dat ik was. Ik zou eindelijk weer staand kunnen douchen en mijn voet een goede wasbeurt geven was ook geen overbodige luxe. Ik had er zin in, het leven zonder gips! Maar man, wat viel dat tegen…

Nog geen twee meter en ik had het al door…….dit wordt pittig en niet zo’n beetje ook. Gister was voor mij het moment dat ik voor het eerst weer iets zou doen in de trant van hardlopen, wandelen. Ik liep (volgens strava) 2,8 kilometer en 2,8 kilometer terug. Let wel op, ik wandelde dit en liep dus niet hard. Echt op een lekker tempo wandelen gebeurde niet, het was een soort van semi hinkel/kreupel pasje op standje schijndood. Jochem (vriend) die normaal gesproken tijdens het wandelen altijd vraagt waarom we zo hard lopen kon ik nu amper bijhouden, toen wist ik zeker dat het niet makkelijk zou worden.

Het eerste rondje wandelen ging mij dus echt alles behalve goed af. Ik probeer voor nu even een dag rust, morgen is het vrijdag en wie weet dat ik dan nog even een rondje probeer te wandelen als ik uit het werk vandaan kom.

Niet hardlopen, dat doet pijn.

Mijn liefde is toch groter dan ik dacht….

Veel liefs & Tot Snel,

Amber